Kwiaty Świata

Kalatea

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kalatea pochodzi z rodziny Marantowatych. Charakteryzuje się jajowatymi, cienkimi, jasnozielonymi liśćmi o ciemnozielonych liniach. To one są ozdobą rośliny. Kalatea dorasta do 60 centymetrów. Celem należytej pielęgnacji rośliny jest pojawienie się drobnych kwiatów. Kalatea jednak zakwita niezmiernie rzadko. Ostrzeszyn lubi miejsca jasne, jednakże nie narażone na bezpośrednie działanie promieni słonecznych, tym samym najlepiej jeśli będzie stał w półcieniu. Gleba powinna być lekka, przepuszczalna, próchnicza, wilgotna, najlepiej kwaśna. Ponieważ Kalatea ma tropikalne korzenie trzeba zapewnić jej wysoką temperaturę (zawsze powyżej 16 stopni), dużą wilgotność powietrza, szczególnie podczas rozwoju nowych liści. Do zabiegów pielęgnacyjnych należy więc dodać także zraszanie liści. Ostrzeszyn musi być podlewany wodą letnią (odstaną), miękką, nawożony średnio co dwa-trzy tygodnie. Można go rozmnożyć – najlepiej wiosną przez podział kęp.

Kalceolaria

 

 

 

 

 

 

 

 

Kalceolaria jest rośliną jednoroczną. Swoją stale rosnącą popularność zawdzięcza oryginalnym kwiatom, niezwykle ozdobnym. Zalicza się ją do rodziny trędownikowatych. A dotarła do nas aż z Ameryki Południowej. Kalceolaria inaczej zwana jest pantofelnikiem (z uwagi na kształt kwiatów przypominający pantofelki), a gatunek ten liczy sobie ponad 500 okazów. Tym samym jej kwiaty mogą mieć najróżniejsze kolory – od białego, przez żółte, pomarańczowe, rude, czerwone, aż po nakrapiane, wielobarwne mieszańce. Liście kalceolarii są miękkie, zebrane u podstawy, dzięki czemu kwiaty są bardziej widoczne. Ponieważ pantofelnik będzie cieszył nasze oczy jedynie przez sezon nie ma on większych wymagań odnośnie miejsca, chociaż oczywiście jak każda roślina ma swoje preferencje. I tym samym lubi on stanowiska jasne, ale nie bardzo nasłonecznione. Światło powinno być rozproszone. Co więcej nie przepada za zbyt wysokimi temperaturami, najlepiej czuje się w pomieszczeniach, gdzie wynosi ona około 10-15 stopni. Podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym jest regularne i dość obfite podlewanie. Kalceolaria nie lubi bowiem suchego podłoża. Równie ważna jest stała kontrola rośliny, obserwacja czy nie pojawiły się przypadkiem mszyce, które szczególnie upodobały sobie ów roślinę. Rozmnaża się ją z nasion, które najlepiej wysiewać latem. Wówczas nowe okazy zakwitną już za rok.

Kroton

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Krotony to rośliny bardzo wymagające i grymaśne. By móc cieszyć się jego pięknie wybarwionymi liśćmi przez długi czas należy zapewnić mu jak najlepsze warunki. Zdecydowanie nie można przy nim palić. Jest wrażliwy na dym, wyziewy z kuchni, przeciągi.Kroton (polska nazwa trójskrzyn zupełnie się nie przyjęła) pochodzi z tropikalnych lasów Indonezji, zaś najwięcej gatunków obecnie można spotkać w Malezji oraz Indiach. W Polsce uprawiany jest jako roślina doniczkowa tzw. kroton pstry. Lubi on stanowiska widne, jednak nie bardzo słoneczne, bowiem wówczas jego liście tracą kolor (podobnie zresztą jak i w cieniu), brązowieją. Ponadto wilgotne powietrze, regularne podlewanie i nawożenie. Najgorszym okresem jest dla niego zima, kiedy w mieszkaniu jest sucho, promieni słońca jest jak na lekarstwo. Wtedy też bardzo łatwo go przelać, co prowadzi do gnicia korzeni (jedna z najczęstszych przyczyn zamierania tych roślin). Kroton przypomina nieduże drzewko. A jego wspaniałe liście nie są jedyną ozdobą – jesienią pojawiają się kwiaty. Jeżeli na skutek błędów w pielęgnacji utraci on liście można go śmiało delikatnie przyciąć, co pobudzi roślinę do wypuszczania nowych. Kwiaty te nie lubią przesadzania, ich korzenie są wrażliwe na uszkodzenia. Dlatego najlepiej zmienić im jedynie górną warstwę ziemi, a przesadzać tylko jeśli już zajdzie taka konieczność.
Kroton narażony jest na ataki szkodników – najczęściej przędziorków. Warto im zapobiegać stosując profilaktycznie preparaty na szkodniki i choroby roślin.
Oczywiście krotony można rozmnażać, jednakże jest to dość trudne, wymaga sporo pracy i cierpliwości oraz zapewnienie roślinie idealnych warunków do wzrostu – odpowiedniego podłoża (piasek i ziemia do kwiatów), temperatury (powyżej 20 stopni). Warto skorzystać także z ukorzeniacza.

Hipeastrum

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hipeastrum może poszczycić się niezwykle oryginalnymi kwiatami, które ostatnimi czasy zostały docenione nie tylko przez panie domu, ale i kwiaciarnie. Coraz częściej można je spotkać w bukietach. Hipeastrum to roślina, którą z powodzeniem można samodzielnie hodować. Warto tylko pamiętać o kilku szczegółach dotyczących jej sadzenia oraz późniejszej pielęgnacji. Nie trzeba tym samym wydawać zbyt wiele pieniędzy, by cieszyć się widokiem jej nietypowych kwiatów. Kiedyś raczej niespotykane, dziś bardzo często można kupić je w sklepach, na wystawach, czy targach kwiatów. Warto wiedzieć, że roślina ta pochodzi z Ameryki Południowej. Najczęściej spotyka się odmiany w kolorze czerwieni, jednakże równie atrakcyjnie prezentują się te białe, czy chociażby różowe. Jeśli sami zamierzamy hodować jedną z nich musimy pomyśleć o odpowiedniej donicy, która powinna być zdecydowanie szersza od cebuli, którą umieszczamy w torfie wymieszanym z ziemią uniwersalną. Oczywiście można przed posadzeniem włożyć bulwę do roztworu ze środkiem grzybobójczym (zaleca się to przy sadzeniu większości cebul kwiatów). Wystarczy 15 minut. Hipeastrum lubi miejsca widne, regularne podlewanie, nawożenie – szczególnie w okresie kwitnienia. Po ponad miesiącu owych zabiegów można spodziewać się pojawienia pierwszego kielicha na silnej, zielonej łodydze. Kiedy przekwitnie kwiaty usuwamy (bez łodygi oczywiście). Hipeastrum potrzebuje odpoczynku, by zregenerować siły i powtórnie zakwitnąć za rok. Gdy we wrześniu jej liście uschną, doniczkę należy wstawić do pomieszczenia, którym temperatura nie przekracza 15 stopni. W listopadzie cebule należy wyjąć z ziemi, pozostawić w suchym miejscu i w kwietnie na powrót umieścić w doniczce.

Heliconia to roślina egzotyczna, spokrewniona z bananowcami. I choć nie tylko podczas kwitnienia wzbudza podziw, to jednak niezaprzeczalnym zdaje się być fakt, że to właśnie dzięki swoim kwiatom jest tak popularna.

Oczywiście w warunkach domowych roślina ta zdecydowanie różni się od swojej siostry rosnącej w amazońskiej dżungli. Kwiaty choć okazałe, w odmianie domowej zdecydowanie nie osiągają metra długości. Wyglądem natomiast różnią się naprawdę nieznacznie. Niektórzy określają jej kwiaty mianem czerwonych ptasich dziobów nawleczonych na zielone sznury. Cóż, moim zdaniem metafora dość skomplikowana, ale chyba całkiem nieźle je opisuje.

Heliconia

Heliconia przyciąga barwą swoich kwiatostanów owady, zwierzęta. W środowisku naturalnym jej nektarem pożywia się wiele gatunków ptaków. Szczególnie roślinę tę upodobały sobie kolibry. Ponadto liście heliconii dają schronienie wielu tropikalnym zwierzętom. W Polsce odmiana owej rośliny uprawiana jest jedynie w pomieszczeniach zamkniętych, ze względu na warunki klimatyczne panujące w naszym kraju. Ale kto wie, może jeszcze kiedyś będziemy mogli podziwiać owe okazy – inną odmianę w ogrodach?

Hoja

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ta przepiękna roślina zwana również woskownicą wywodzi się z Dalekiego Wschodu oraz tropikalnych lasów Australii. Jest to roślina pnąca o skórzastych liściach, z których od maja do września wyrastają zjawiskowe kwiatostany zebrane w gęste baldachy. Kwiaty wieczorem wydzielają intensywną woń i krople lepkiej cieczy. Uprawiane są dwie odmiany: Hoya carnosa (różowa) i Hoya bella (piękna). Hoja różowa ma grube liście, długie pędy – potrzebuje podpór, jest też mniej wymagająca w uprawie, natomiast hoja piekna jest rośliną delikatniejszą o małych 2-3 cm liściach, nadającą się do uprawy w wiszących pojemnikach (w mieszkaniu przetrwa około 2-3 lat).

Uprawa
Stanowisko dla woskownicy powinno być dobrze oświetlone, ale nie bezpośrednio na słońcu (liście mogą ulec poparzeniu). Hoja lubi ciepło – jednak latem temperatura nie powinna przekroczyć 24°C, natomiast zimą temperatura nie powinna spaść poniżej 10°C. Hoja nie lubi nadmiaru wody, dlatego latem podlewamy ją raz w tygodniu, zimą raz na dwa tygodnie. Lubi zraszanie, a nie toleruje przeciągów. W okresie wzrostu i kwitnienia roślinę należy zasilać co dwa tygodnie nawozem płynnym.

Idealnym podłożem jest zwykła ziemia doniczkowa oraz dobry drenaż doniczki. Młode rośliny przesadza się późną wiosną, natomiast starszych okazów się nie przesadza. Dobrym sposobem jest posadzenie woskownicy w dużej doniczce – tak aby nie trzeba było jej przesadzać. Hoja nie lubi być przestawiana, może wówczas słabiej kwitnąć. Po przekwitnięciu kwiatów na roślinie pozostają krótkie pędy kwiatostanowe, których nie należy usuwać, gdyż w tych miejscach wyrastają nowe kwiatki.

Rozmnażanie
Na wiosnę lub latem odcina się młode pędy z co najmniej jedną parą liści. Pęd przycina się około 2 cm pod liśćmi i wsadza do doniczki. Sadzonkę należy obficie podlać i przykryć plastikową torebką z otworami na powietrze. Innym sposobem na rozmnażanie są odkłady. Polega to na przygięciu pędów do podłoża, a kiedy zostaną wypuszczone korzenie wówczas sadzimy roślinę do doniczek.

Kiedy kwiaty chorują
Czasami roślinę mogą zaatakować wełnowce (można je zauważyć na liściach jako małe wełniaste punkty). Wełnowce najlepiej usunąć pęsetą, a zaatakowane miejsce przetrzeć wacikiem uprzednio nasączonym denaturatem.
Jeżeli roślina jest uprawiana w przegrzanym i suchym pomieszczeniu, to mogą ją zaatakować również inne szkodniki, dlatego to takie ważne, aby hoję często zraszać. Do walki ze szkodnikami używamy środków chemicznych (insektycydy) – zwykle spryskiwanie musi być powtarzane w ciągu kilku tygodni. Kiedy zauważymy, że nasza roślina ma zbyt jasne liście jest to sygnał, że stoi w miejscu gdzie zbyt silnie operuje światło. W takim przypadku woskownicę należy przestawić w inne miejsce (jeśli w tym czasie roślina kwitnie, trzeba poczekać z przestawianiem do momentu przekwitnienia).
Mała ilość kwiatów na kwiatostanach jest skutkiem ustawienia rośliny w za ciemnym miejscu. Lekarstwem będzie przestawienie jej na jaśniejsze stanowisko.

Gardenia Jaśminowa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gardenia jaśminowa jest krzewem, który w naszym klimacie uprawiany jest jako roślina doniczkowa. Może on mieć nawet ponad 150 cm wysokości. Pochodzi z Azji Wschodniej, rośnie także w tropikalnych lasach Afryki.

Gardenia jaśminowa ma piękne, błyszczące liście o owalnym kształcie, które osadzone są naprzeciwlegle. Na uwagę zasługuje przede wszystkim dzięki swoim kwiatom. Mają one około 10 cm średnicy, najczęściej sa koloru białego. Nie tylkopieknie wyglądają, ale i przyjemnie pachną.

Gardenia jaśminowa najlepiej rośnie w pomieszczeniach ciepłych, gdzie latem jest około 22 st. C, zimą zaś około 18 st. C. Preferuje podłoże lekko kwaśne, bogate w składniki odżywcze. Co 3-4 lata należy ją przesadzić do większej donicy, świeżej ziemi.

Rozmnaża się ją przez ukorzenienie sadzonek pobieranych z wierzchołków pędów. Niekiedy atakowana bywa przez szkodniki i choroby roślin (przędziorek chmielowiec).

Grubosz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Grubosz popularnie zwany drzewkiem szczęścia jest rośliną, która bardzo często gości w naszych domach. Popularność zawdzięcza przede wszystkim łatwej hodowli – jest rośliną mało wymagającą, której pielęgnacja ogranicza się właściwie do podlewania i nawożenia.

Grubosz pochodzi z Afryki Południowej, rośnie dość wolno. W naturalnych warunkach osiąga nawet do 4 metrów wysokości, w hodowli rzadko spotyka się okazy ponad 1-metrowe. Liście o owalnym kształcie wyrastają parami, z czasem drewnieją i stają się srebrzyste. Jeśli będziemy grubosza przycinać będzie wydawał na świat więcej liści, jednakże róbmy to z umiarem i głową, pamiętajmy, że nie wszystko odrasta.

Drzewka szczęścia kwitną, jednakże nie zdarza się to co roku, jest raczej rzeczą dość rzadką. Białe, drobne kwiaty są jego dodatkową, obok oryginalnych liści – ozdobą.

Grubosz należy do sukulentów, stąd jego podłoże musi chronić go przed nadmierną ilością wody (jak kaktusy). Lubi stanowiska słoneczne, dobrze czuje się na parapetach. Oczywiście latem można wynosić go na balkon. Ponadto choć ciepłolubny nie najlepiej czuje się w pobliżu grzejników. Chociaż zrzucane przez niego wówczas liście mogą się ukorzenić i tak bez większego zaangażowania z naszej strony będziemy mogli cieszyć się nowym nabytkiem.

Cyklameny doniczkowe pojawiają się jako dekoracja stołu już jesienią. Niegdyś nazywane fiołkami alpejskimi dziś przechodzą prawdziwy renesans. Miłośnicy kwiatów co roku wybierają spośród coraz większej liczby odmian, które różnią się od siebie nie tylko barwą, kolorem kwiatów, ale i kształtem.

Cyklameny

Cyklameny lubią miejsca widne, ale nie narażone na ciągłe działanie promieni słonecznych – stąd być może tak często są ozdobą stołu, a nie parapetu?! Oczywiście w okresie kwitnienia wymagają nie tylko regularnego podlewania, ale i nawożenia. Nie należy jednakże z jednym i drugim przesadzić, bo roślina zacznie nam marnieć. Przekwitnięte kwiaty należy obrywać. Cyklameny często gubią liście podczas lata, choć nie jest to oczywiście regułą. Po prostu przyzwyczajone są do temperatur, które nie przekraczają 18 stopni C. W takowych czują się najlepiej, wówczas też najpiękniej, bo najdłużej kwitną.
Warto wiedzieć, że cyklameny są roślinami wieloletnimi. Mało kto zostawia je po przekwitnięciu, choć śmiało w odpowiednich warunkach przetrwałyby do następnego roku.

Bananowiec

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Któż z nas nie wie jak wyglądają banany? Chyba nie ma takiej osoby. Gorzej ma się sprawa z drzewami, na których owe owoce rosną. Tak zwane bananowce mają swoje karłowe odmiany, które przyjęły się także u nas. Można je kupić w sklepie, zamówić przez internet, hodować i cieszyć się ich pięknymi kwiatami oraz smacznymi owocami.

Bananowce pochodzą z Azji i Australii. W naturalnym środowisku wyrastają nawet do 10 metrów wysokości. Ich rodzaj obejmuje kilkadziesiąt gatunków, w których znalazło się miejsce na odmiany karłowe. Te ostatnie osiągają 5 razy mniejsze rozmiary. Przepięknie kwitną i owocują (średnio po trzecim roku od posadzenia). Banany mają około 20 centymetrów. Lubią miejsca słoneczne, bardzo ciepłe temperatury, wilgotne powietrze, kwaśną glebę. Doskonale nadają się do ogrodów zimowych, gdzie stworzą tropikalny klimat. Pielęgnacja polega na ich regularnym, obfitym podlewaniu oraz nawożeniu. Nie można jednakże dopuścić do tego, by woda stała w podstawce. Może to spowodować gnicie korzeni. Roślinę warto umieścić w większej donicy, by mogła się swobodnie rozrastać. Jeśli po pewnym czasie okaże się ona za mała, bananowca należy przesadzić do większej donicy wiosną. Podczas tego zabiegu należy na roślinę bardzo uważać, bowiem ma kruche liście, które łatwo uszkodzić. Podczas ciepłego lata bananowca można wystawiać na balkon, jednakże należy zadbać o to, by miejsce było słoneczne, zaciszne i bezwietrzne. Ponieważ bananowiec po przekwitnięciu obumiera, warto rozmnożyć go w między czasie z odrostów korzeniowych.

Begonia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

B. semperflorens należy do begonii o ozdobnych kwiatach. Jest bardzo popularnym kwiatem, pochodzący z Brazylii. Ma postać niskiej krzaczastej rośliny, dochodzącej nawet do 50 cm wysokości, jednak w uprawie spotykane głównie formy o wiele niższe. Liście jajowate lub eliptyczne, ząbkowane, czasami czerwonawe, z połyskiem. Kwiaty o różnych barwach (biel, róż, czerwień). Wśród tych begonii wyróżniamy grupę o silnym wzroście, większych liściach- Semperflorens; grupę o niższych odmianach obficie kwitnących- Gracilis; o pełnych kwiatach- Flore pleno oraz mieszańce heterozyjne.

Uprawa

Lubią stanowiska słoneczne.Wymaga gleby próchniczej, dość żyznej, przepuszczalnej o odczynie kwaśnym. Begonia jest wymagającą rośliną, źle znoszącą zimne, wietrzne i mokre warunki, dlatego w chłodne i mokre lata, słabiej kwitną. Rozmnażamy je głównie poprzez nasiona. Kłopotliwość i długi okres mijający od siewu do uzyskania kwitnącej rośliny sprawia, że lepiej jest nabyć gotowe rozsady. W warunkach domowych łatwiej jest je rozmnażać poprzez sadzonki. Pobieramy takie, które zawierają dwa, trzy liście i w pozycji ukośnej sadzimy w wilgotnym piasku. Begonie wysadzamy pod koniec maja w rozstawie 15 X 20-15 cm.

Achimenes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Achimenes w naturalnym środowisku występuje na obszarach Ameryki Środkowej i Południowej. Roślina osiąga wysokość do 50 centymetrów. Z kątów ułożonych na krzyż liści wyrastają nieco krzywo talerzykowate kwiaty, najczęściej kolory fioletowo, czerwonego, różowego lub białego, ale znane są też inne kolory.

Uprawa

Achimenes lubi stanowisko jasne z dużą ilością światła ale bez bezpośredniego nasłonecznienia. Optymalna temperatura uprawy to ok. 20 ºC, w okresie zimowego spoczynku kilka stopni mniej. W zimie cześć nadziemna stopniowo usycha, ograniczamy wtedy podlewanie do minimum, nie dopuszczając tu całkowitego wyschnięcia gleby. Wczesną wiosną wykopujemy kłącze, usuwamy stare i słabe pędy i sadzimy do niewielkich naczyń, przykrywając roślinę 1,5 centymetrową warstwą ziemi. Ziemia standardowa, optymalna powinna być dość pulchna, najlepiej torfowa. Zaczynamy stopniowo podlewać. W okresie kwitnienia zalecane jest nawożenie słabymi nawozami do roślin doniczkowych. Rozmnażanie wiosną przez podział kłącza. Zbyt suche powietrze może doprowadzić do ataku mszyc.

Zastosowanie

Doskonała ale niestety mało znana roślina doniczkowa. Wśród prawdziwych znawców i miłośników kwiatów cieszy się olbrzymim powodzeniem, ze względu na przepiękne kwiaty, którymi jest obsypana. Pielęgnacja tej rośliny jest dość prosta.

Okres kwitnienia

Achimenes wielkokwiatowy kwitnie od lipca do września.

Uwagi

W okresie zimowym całkowicie usycha część naziemna, często początkujący hodowcy myślą iż ich roślina zginęła podczas gdy przechodzi ona stan zimowego spoczynku.

Adenium

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adenium zwane różą pustyni w naturalnych warunkach występuje w pustynnych obszarach Półwyspu Arabskiego i w Afryce. Adenium jest sukulentem o charakterystycznym grubym, u dołu najczęściej sporo szerszym pniu. Liście mięsiste, ułożone spiralnie na grubych gałązkach. Kwiaty duże, pojedyncze, najczęściej koloru różowego, jasno lub ciemno czerwonego.

Uprawa

Stanowisko jasne, ciepłe, słoneczne ale w okresie największych upałów należy chronić roślinę przed bezpośrednim nasłonecznieniem, w normalnych ilościach roślina lubi słońce. W okresie od wiosny do końca lata roślina wymaga systematycznego podlewania, nie należy jednak przesadzać z wodą. Jak każdy sukulent posiada zdolności do gromadzenia wody. Lepiej podlewać za mało niż przesadzić z wodą, zbyt duża ilość wody powoduje gnicie korzeni. W okresie zimowym ograniczamy podlewanie. Ziemia przepuszczalna, najlepiej zakupić w sklepie ogrodniczym specjalną ziemię do kaktusów i sukulentów. W razie potrzeby przesadzamy roślinę wczesną wiosną. Od marca do sierpnia nawozimy. Rozmnażanie przez wysiew nasion wczesną wiosna lub z sadzonek. Młode sadzonki wsadzamy do mieszaniny torfu z piaskiem, nie dopuszczając do przeschnięcia gleby. Młode rośliny dość szybko i łatwo ukorzeniają się. Najlepszym okresem sadzonkowania jest wiosna. W miejscu o małej ilości światła adenium mniej intensywnie kwitnie.

Zastosowanie

Łatwa w uprawie roślina doniczkowa. Okres kwitnienia Adenium kwitnie od kwietnia do września.

Uwagi

Róża pustyni ma biały bardzo trujący sok.

Afelandra

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afelanda pochodzi z tropikalnych regionów Ameryki Południowej i Środkowej. Posiada piękne, błyszczące, ciemnozielone liście oraz jasne, żółte nerwy. Najpopularniejszym gatunkiem uprawianym w warunkach domowych jest Aphelandra squarrosa (Afelandra czworokątna ), osiąga ona wysokość ok25 do 50 cm.

Uprawa

Afelandra wymaga dobrego oświetlenia, jednak nie bezpośrednio nasłonecznienia. Preferuje wysoką temperaturę 18 – 22 st C. oraz dużą wilgotność powietrza. Wiosną i latem roślinę podlewamy obficie, zimną skromniej. Nawet niewielkie przesuszenie powoduję przesuszenie korzeni i a tym samym utratę liści. Często zraszamy, latem nawet codziennie, aby zaś utrzymać wilgoć, roślinę warto usadowić na mokrych kamykach.

Okres kwitnienia

Afelandrę nawozimy jedynie w okresie wegetacji, zimą zabiegu nie stosujemy. Przesadzamy w pierwszym okresie wiosny do większych doniczek, przy okazji młode osobniki można lekko przyciąć, dzięki czemu Afelandra rozkrzewi się. Rozmnażamy poprzez ukorzenien

Uwagi

Afelandra jest dość trudna w uprawie, w razie niskich temperatur, słabego podlewania od razu zrzuca liście. Czasami na roślinie pojawiają się mszyce i tarczniki.

Amarcinum

 

 

 

 

 

 

 

Amarcinum ma długie, ciemnozielone, sztywne liście. Na wysokiej łodydze pojawia się mnóstwo różowo-białych kwiatostanów. Roślina ta ma jedne z najpiękniejszych kwiatów z roślin domowych. Liście nie usychają, dlatego roślina może być uprawiana cały rok. To co czyni ten gatunek tak wyjątkowy to fakt że na jednej łodydze pojawia się do 25 kwiatostanów.

Uprawa

Stanowisko, gdy Amarcrinum kwitnie, powinno być dobrze oświetlone, ale dość chłodne. Po kwitnieniu doniczkę należy postawić w słonecznym, przewiewnym i dość ciepłym miejscu. Podlewamy dość obficie od momentu, kiedy pojawią się pierwsze pąki kwiatowe. Całkowicie zaprzestajemy podlewania we wrześniu tak, aby umożliwić przejście cebuli w stan spoczynku. Rozmnażamy przez oddzielenie cebul przybyszowych. Młode cebule sadzimy do dużych naczyń.

Zastosowanie

Amarcrinum to doskonała roślina zdobiąca nasze mieszkania, balkony i parapety. Ma wielkie piękne kwiaty, które cieszą wzrok przez miesiące. Kwitnąca doskonale nadaje się do ozdoby pomieszczeń, ciesząc swoim pięknem.

Uwagi

Nie należy dopuszczać do zawiązywania się nasion, ponieważ ich pojawienie się bardzo osłabia cebule. Pędy kwiatowe należy ścinać, gdy łodygi zupełnie zaschną.

Anturium

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anthurium należy do roślin egzotycznych z rodziny obrazkowatych (Araceae), których ojczyzną są tropikalne lasy Ameryki Południowej. Są to przeważnie epifity rosnące na korze drzewa. Ta wiecznie zielona roślina cieszy urodą kwiatów, które są bardzo egzotyczne w postaci łódkowatej pochwy kwiatostanowej z charakterystyczną kolbą. Kwiaty mogą mieć barwę czerwoną, różową, kremowobiałą lub jasnozieloną a ostatnio nawet wielobarwne. Liście błyszczące o kształcie owalnym lub sercowatym. Do uprawy domowej nadają się odmiany Anthurium scherzerianum, większe Anthurium andreanum (anturium Andreego) oraz Anthurium powabne, o pachnących kwiatach, które można uprawiać jedynie w warunkach szklarniowych. Anturium Scherzera posiada kwiatostany, które tworzą skrócona kolba, otoczona różową lub czerwoną pochwą dł.10 cm. Kwitną co jakiś czas przez cały rok, kwiaty utrzymują się przez kilka tygodni. Anturium Andreego o skórzastych, sercowatych, jasnozielonych pochwach kwiatostanowych dł. 12 cm, kolba żółtawobiała, prosta lub lekko wygięta. Połyskujące zielone i sercowate liście na długich ogonkach sięgają 20- 40 cm Anturium crystallinum (Anturium powabne) wyróżnia się brunatno-zielonymi, dużymi, owalnymi liśćmi z wyraźnym białym rysunkiem. Anthurium stosowane są jako rośliny doniczkowe oraz bardzo cenione jako kwiat cięty (głównie anturium Andreego).

Uprawa

Anturium w okresie wegetacji od marca do września, wymagają dosyć wysokiej wilgotności powietrza. Wszystkie gatunki i odmiany wymagają stanowiska ciepłego i dobrze nasłonecznionego, choć osłoniętego przed bezpośrednim promieniowaniem słonecznym. Może to być okno od strony wschodniej lub północno-wschodniej. Anturium crystallinum rośnie dobrze jedynie w gorącej szklarni lub tropikalnym oknie. Temperatura podłoża nawet zimą nie powinna spadać poniżej 18ºC, a temperatura powietrza poniżej 15ºC. Najlepsze podłoże, to substrat torfowy, ziemia znormalizowana, jak również mieszanka mchu torfowca, ziemi kompostowej z dodatkiem gliny. Ważną czynnością w uprawie tych roślin jest podlewanie. W okresie wegetacji podlewamy obficie, letnią i miękką wodą. Można stosować deszczówkę uprzednio ogrzaną, oczywiście jest to uzależnione od rejonu zamieszkania. W rejonach silnie uprzemysłowionych nie możemykorzystać z tego sposobu. Zraszanie jest dla anturium raczej niekorzystne. Anturium, to rośliny bardzo wrażliwe na zasolenie, dlatego nie możemy przesadzić z dokarmianiem. Najlepiej stosować, co 2 tygodnie roztwór pożywki używanej w uprawie hydroponicznej, można również stosować zwykłe nawozy, ale w dawce kilkakrotnie mniejszej niż zalecana. Anturium przesadzamy na wiosnę w momencie, gdy pojawią się nowe pędy a rozmnażamy przez podział i siew. Stosując metodę siewu musimy się liczyć z długim okresem oczekiwania, ponieważ te rośliny długo się rozwijają. Bardzo częstą metodą rozmnażania jest również ukorzenianie kawałków łodygi, wówczas niezbędna jest ogrzewana mnożarka, wypełniona w połowie gruboziarnistym piaskiem a w drugiej połowie włóknistym torfem. Temperatura w mnożarce powinna wynosić 25- 35ºC.

Amarylis

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zwartnica ( Hippeastrum ) , znana jest także pod nazwą amarylis i tu mam problem bo czytając o tej roślinie – każdy pisze coś innego między innymi , że zwartnica i amarylis to nie jest to samo, że pomimo znajomości tego kwiatu następuje dużo pomyłek w sumie są one do siebie bardzo podobne. Kwiaty kwitną co roku prawie o tej samej porze a cebule w donicach mają ponad 20 lat.

Jest to bylina cebulowa najczęściej uprawiana w donicach i szklarniach na kwiaty cięte. Główny okres kwitnienia przypada na koniec zimy i wiosnę, co można regulować , sadząc kilka cebul po zimowym spoczynku w odstępach dwutygodniowych . Dobrze pielęgnowane rośliny powiększają co roku cebule i wydają po 2-3 kwiatostany na wysokiej pustej w środku łodydze a liście mają równowąskie , kwiaty kielichowate z dwoma , czterema lub nawet sześcioma kwiatami. Potrzebne jest im stanowisko słoneczne : cebule zasuszone na zimę mogą być przechowywane nawet w piwnicy, czytałam , że nawet nie zasuszone mają co roku obfite kwiaty.

Temperatura : pokojowa , zimą nie mniej niż 10 stopni C.

Podlewanie : po posadzeniu cebul ( sadzenie rozpoczynamy w grudniu ) coraz obfitsze w miarę wyrastania liści i kwiatostanów , aż do sierpnia . Podlewanie przerywamy wcześniej, jeśli liście zaczynają żółknąć. cebule trzeba zupełnie zasuszyć i w takim stanie przetrzymać do czasu sadzenia.
Nawożenie : od czasu kwitnienia do sierpnia ( do zakończenia podlewania ) co 7-10 dni nawozami mineralnymi lub zwierzęcymi.
Przesadzanie : co roku po przejściu okresu spoczynku przenosimy cebulę do nowego podłoża złożonego z ziemi kompostowej z dodatkiem piasku , starając się nie uszkodzić korzeni.

Rozmnażanie : najlepiej podczas przesadzania – przez oddzielanie cebulek przybyszowych wyrastających u podstawy starej cebuli. Skłonność do ich wydawania mają zwłaszcza cebule nie zasuszone na zimę. Młodych cebulek umieszczonych w osobnych doniczkach przez 1-2 lata nie należy zasuszać, gdyż i tak będą kwitły dopiero po osiągnięciu większej średnicy.

Szkodniki i choroby : wciornastki i tarczniki należy zmywać wodą z szarym mydłem i spirytusem ( 1 łyżeczka szarego mydła i jedna łyżka denaturatu na 0,5 litra wody ). często zdarza się porażenie przez czerwoną plamistość cebul ( czerwone plamy na cebuli i smugi na liściach , mało kwiatów ), którą można próbować zwalczać „kąpiąc ” cebule ( przed sadzeniem ) w wodzie o temperaturze około 40 stopni C przez kilka godzin.

Aspargus

 

 

 

 

 

 

 

 

Do rodziny asparagusów zaliczamy ok. 350 gatunków. Do najbardziej znanych gatunków możemy zaliczyć asparagus lekarski, wiszący asparagus południowoafrykański, asparagus pierzasty. Wszystkie rośliny mają drobne, niepozorne łuskowate gałęziaki, które z zależnościod gatunku mogą mieć kształt igieł lub liści, wyrastające z wzniesionych, niekiedy wijących się pędów.

Uprawa

Asparagus bardzo dobrze czuje się w pomieszczeniach ciepłych jak i w miejscach o nieco niższej temperaturze. Stanowisko powinno być jasne, ale bez bezpośredniego nasłonecznienia. Asparagus lubi częste i obfite podlewanie, szczególnie w okresie letnim kiedy roślina intensywnie wzrasta. W okresie zimowym jeśli rośnie w chłodniejszym miejscu możemy ograniczyć intensywność podlewania. W okresie od wiosny do jesieni niezbędne jest stałe nawożenie nawozami wieloskładnikowymi. Ziemia może być uniwersalna do roślin doniczkowych ale warto corocznie przesadzić roślinę do doniczki nieco większej. Podczas przesadzania zawsze sprawdzamy stan korzeni i usuwamy chore korzenie. Najprostszą metodą rozmnażanie asparagusa jest wysiew nasion, ale można rozmnażać też przez podział dorosłej rośliny. Asparagus może być atakowany czerwce i wełnowce. Szkodniki atakują zazwyczaj gdy roślina rośnie w suchym i ciepłym pomieszczeniu, gdzie jest słaba wymiana powietrza.

Zastosowanie

Roślina uprawnia jest najczęściej w naczyniach wiszących lub stojakach na kwiaty, wyrastają wówczas długie zwisające pędy. Roślina wykorzystywana w kompozycjach florystycznych.

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: